Pokazywanie postów oznaczonych etykietą im my mind. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą im my mind. Pokaż wszystkie posty

wtorek, 6 listopada 2012

Ano bo

Kilka dni minęło. Przez chwilę było tak, że jedyną rzeczą o jakiej marzyłam to zatruwacz płuc z żółtym filtrem odpalany jak to mówi Franuś "podpalaczem rzęs".
Wyobraźcie sobie rodzinny spacer na cmentarz. Stoimy przy grobie i mój mały...( wróć! będzie bunt!) mój duży Franek nad grobem, ludzie skupieni w corocznej modlitwie, a on ten duży Franek: "Maaaaamo! Gdzie jest podpalacz do rzęs?" Miny ludzi...bezcenne. Rodzina sadystów, znalazła się w dobrym miejscu.

Zdechł mi Kanarek. :(

Mój dom to dom wariatów. Ale sądzę, że gdyby nie największa wariatka czyli Mama Kasia, ten dom nie byłby Domem przez duże D. Znów się pochorowałam. Zaczęło się od zęba. Istny koszmar-ból. Poszłam do dentysty sadysty. I wierzcie mi jak weszłam do miłego, przytulnego gabinetu z akwarium pełnym kolorowych rybek, tęczowym zegarkiem, kolorowymi kanapami, i różowym stolikiem....chciałam wiać. Ale byłoby mi wstyd przed młodszym bratem, że taka jestem boidupa. Więc czekałam jak skazaniec na własną egzekucję.
Po zwierceniu połowy zęba, okazało się, że to tylko dziąsło i generalnie znieczulenie, później antybiotyk i odbudujemy zęba. W momencie gdy pani Dentystko- Sadystka bawiła się w Boba Budowniczego i Michała Anioła w jednym w mojej jamie gębowej, ja kontemplowałam coraz większy zanik mojej twarzy. Zanik twarzy trwał od godziny 10 do 20...

Później wystarczył jeden kieliszek wina podczas wspaniałego babskiego wieczoru, abym czuła się jakbym wypiła samotnie litr wódki.  Całkiem to zabawne było...

Pożegnania bywają trudniejsze niż sądziłam. Ciężko było wyjeżdżać z domu... szczególnie gdy nie wiem kiedy tam znów wrócę. I mogę śmiało wywrzeszczeć, że ja chcę do mamy!

Powrót do Poznania. Podróż pociągiem... opóźnienie przed wyruszeniem wywołuje w ludziach panikę, i sprawia, że stają się bandą idiotów nie do zniesienia. Szczerze powiedziawszy myślałam, że kurwicy dostanę na Dworcu Głównym w Szczecinie. Było zimno, szaro, mokro i jeszcze padał deszcz, a ja nie miałam uchwytu do walizki po mi się skurczybyk urwał. Ludzie stali pod wiatą, bo przecież pada, więc logicznym jest, że wszyscy będą się tłoczyć w jednym miejscu. Damski głos z głośnika, dziwnie akcentujący ŚwInoujście i StArgard SzczEciński poinformował mnie i wtedy jeszcze ludzi, że pociąg który ma mnie zawieźć do Poznania, a dokładniej jedzie do Krakowa, jest opóźniony o 20 minut, i opóźnienie, jakby już nie było źle, zimno, szaro i mokro, może ulec zmianie. W momencie kiedy kobiecy głos, dziwnie akcentujący słowa wyłączył mikrofon, spod zatłoczonej wiaty wylało się tyle kurw, chujów, jacieżpierdolów, że generalnie łacina podwórkowa opanowała dworzec. Później kobiecy głos obwieszczał tylko coraz gorsze wiadomości, że pociąg do Krakowa objęty jest całkowitą rezerwacją miejsc, więc trzeba dopłacić do biletu całe 5 zł, później okazało się, że pociąg, który jest opóźniony (czyli ten mój) ma wagony do Warszawy i ten do Warszawy też odjedzie z opóźnieniem, zatem ludzie, którzy mają bilety i miejscówki w wagonach numer: 23, 24 i 25 muszą jeszcze chwilę pomarznąć i pomoknąć, bo pociąg z wagonami kierunek Kraków jeszcze nie dojechał. Ale generalnie to już wjeżdża na tor 4 przy peronie...uszkurwa mać JAK ZIMNO!.
   W pociągu, a właściwie przedziale spotkałam Ewę. Wspaniałe rudowłose, inteligentne stworzenie. Konwersowało nam się świetnie aż do Stargardu Szczecińskiego, czyli do momentu w którym wsiadł dziwny osobnik. Pan ten nie omieszkał na wysokości Dobiegniewa zakomunikować mi tryumfalnie, że jedzie ze mną w tym samym przedziale już 4 raz i że ja go nie poznaję. Po chwili przypatrywania się w przeciętną twarz ... stwierdziłam, że faktycznie nie pamiętam gościa, ale zwaliłam winę na fakt iż generalnie pociąg rusza i w tym samym momencie moja głowa robi zwis bezwładny a ja śpię, aż do celu mojej podróży. Czasem budzę się jedynie na moment sprawdzania biletu. Wtedy wysyłam piękny, choć zaspany uśmiech do konduktora, odbieram z jego rąk moją przepustkę do innego miasta i znów pozwalam mojej głowie dyndać.
Jeszcze chwilę ciągnęłyśmy dysputę miedzy sobą, w sensie ja i Ewa, ale w momencie dołączenia, a właściwie w momencie w którym osobnik ( ten, który mnie pamięta, i z którym rzekomo non stop w jednym przedziale ja jadę) wtargnął ze swoim widzimisię w naszą rozmowę, uznałam, że to dobry moment żeby moja głowa mogła sobie podyndać. Mam uczulenie na głupotę.
Dodyndałam tak do Poznania, a później ledwo doczłapałam się do domu.

Wczoraj Panna K. i O. mieli rocznicę. Ona grała, On wkurzał się, że znów ma na noc do pracy. Nie świętowali. No bo jak? Ja gram Ty jesteś wkurzony. Nie, nie, nie Ty grasz a ja jestem wkurzony. I to JA takie u nich ważne. A gdzie My?

Wczoraj też jedzenie chipsów, na ławce przed zamkiem i popijanie ich Zieloną Antonówką, wydawało się całkiem ciepłym przeżyciem.

Więcej przeżyć nie pamiętam. Niczego nie żałuję, pracy i biznesu opisywać nie będę ( ale, Szymon, wspaniale spadały Ci portki przy dzieciach <3 ).

Jestę
Całuję
K.

czwartek, 23 sierpnia 2012

inaczej #4

 Czasem zastanawiam się w jakim momencie życia się znalazłam.  Jest dziwnie. Dotychczasowe studia, przestały mnie satysfakcjonować. Prostota zamieniła się w prostactwo, niezauważalnie "szacunek", "wiara", "dobro" zamieniły się po prostu w używane przez większość pojęcia. Brak refleksji, a refleksja jest przecież katalizatorem do działania. Aż chce się krzyczeć BULL SHIT! Przecież wszyscy wiemy, że odwrotnie.
  Zatem żeby nie tkwić w czymś co mnie obrzydza, odstrasza, zamaszystym i trzaskającym  ruchem stwierdziłam "Ja to serdecznie pier***olę". Wychodząc, jeszcze nie zdawałam sobie sprawy, jak wiele się zmienia. Z każdym krokiem się zmieniało. Nawet jak wybiegł na korytarz i patrzył zadziwiony, za odchodzącym, odstającym, bujającym się na prawo i lewo murzyńskim kuprem, wtedy też się zmieniało, z każdym bujnięciem. Prawa = zmiana, lewa = zmiana. 
  Kiedy wyszłam z budynku i mój murzyński kuper w końcu przestał dygotać  ( Jest galaretowaty, ma prawo. Czasem mam wrażenie, że ma własną osobowość i żyje własnym życiem.), zapytałam mijającego mnie chłopaka: "Masz papierosa?". Miał. Zaciągnęłam się, wypuściłam chmurę dymu i już wiedziałam, że palenie w taki upał przysługuje tylko wkurzonym, nałogowcom i głupim. 
Zaskoczyłam siebie, Pana, i wszystkie panie w pokojach obok i na przeciwko. Słyszałam to, co burczeli pod nosem o braku szacunku. A ja burczałam o szacunku w obie strony, a moje słowa pachniały tytoniem i substancjami smolistymi. 
Moje uczulenie na głupotę, w dodatku w blond wydaniu osiągnęło apogeum. Odczułam fizycznie jak bardzo mnie to swędzi, ta głupota w sensie. Swędziała mnie w oczy, uszy i język. Ten ostatni jest całkowicie pogryziony. Nie długo się na mnie obrazi i w ogóle nie będę mogła nad nim panować. Przygryzanie nic nie da. 
Potem było już z górki, trzy festiwale, przeprowadzka, trudne rozmowy, rzucone słowa, niedopowiedzenia. I zamiast dzień dobry wszędzie masz ochotę, nie mówić, ale wrzeszczeć DO WIDZENIA!  

Ale nie wszystko mogę pożegnać, i nie wszystko chcę żegnać. Więc trochę uciekam. Albo uciekłam. Uciekłam? 
 Zaczynam nowy kierunek studiów. Brzmi dumnie. Wszystko inaczej zaczynam. Trzeba zaczynać. Ja zaczynam, może nie od początku, ale tym razem nie od dupy strony. 
Wszystko jest inaczej. Jest dziwnie.