Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Mama Kasia. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Mama Kasia. Pokaż wszystkie posty

wtorek, 6 listopada 2012

Ano bo

Kilka dni minęło. Przez chwilę było tak, że jedyną rzeczą o jakiej marzyłam to zatruwacz płuc z żółtym filtrem odpalany jak to mówi Franuś "podpalaczem rzęs".
Wyobraźcie sobie rodzinny spacer na cmentarz. Stoimy przy grobie i mój mały...( wróć! będzie bunt!) mój duży Franek nad grobem, ludzie skupieni w corocznej modlitwie, a on ten duży Franek: "Maaaaamo! Gdzie jest podpalacz do rzęs?" Miny ludzi...bezcenne. Rodzina sadystów, znalazła się w dobrym miejscu.

Zdechł mi Kanarek. :(

Mój dom to dom wariatów. Ale sądzę, że gdyby nie największa wariatka czyli Mama Kasia, ten dom nie byłby Domem przez duże D. Znów się pochorowałam. Zaczęło się od zęba. Istny koszmar-ból. Poszłam do dentysty sadysty. I wierzcie mi jak weszłam do miłego, przytulnego gabinetu z akwarium pełnym kolorowych rybek, tęczowym zegarkiem, kolorowymi kanapami, i różowym stolikiem....chciałam wiać. Ale byłoby mi wstyd przed młodszym bratem, że taka jestem boidupa. Więc czekałam jak skazaniec na własną egzekucję.
Po zwierceniu połowy zęba, okazało się, że to tylko dziąsło i generalnie znieczulenie, później antybiotyk i odbudujemy zęba. W momencie gdy pani Dentystko- Sadystka bawiła się w Boba Budowniczego i Michała Anioła w jednym w mojej jamie gębowej, ja kontemplowałam coraz większy zanik mojej twarzy. Zanik twarzy trwał od godziny 10 do 20...

Później wystarczył jeden kieliszek wina podczas wspaniałego babskiego wieczoru, abym czuła się jakbym wypiła samotnie litr wódki.  Całkiem to zabawne było...

Pożegnania bywają trudniejsze niż sądziłam. Ciężko było wyjeżdżać z domu... szczególnie gdy nie wiem kiedy tam znów wrócę. I mogę śmiało wywrzeszczeć, że ja chcę do mamy!

Powrót do Poznania. Podróż pociągiem... opóźnienie przed wyruszeniem wywołuje w ludziach panikę, i sprawia, że stają się bandą idiotów nie do zniesienia. Szczerze powiedziawszy myślałam, że kurwicy dostanę na Dworcu Głównym w Szczecinie. Było zimno, szaro, mokro i jeszcze padał deszcz, a ja nie miałam uchwytu do walizki po mi się skurczybyk urwał. Ludzie stali pod wiatą, bo przecież pada, więc logicznym jest, że wszyscy będą się tłoczyć w jednym miejscu. Damski głos z głośnika, dziwnie akcentujący ŚwInoujście i StArgard SzczEciński poinformował mnie i wtedy jeszcze ludzi, że pociąg który ma mnie zawieźć do Poznania, a dokładniej jedzie do Krakowa, jest opóźniony o 20 minut, i opóźnienie, jakby już nie było źle, zimno, szaro i mokro, może ulec zmianie. W momencie kiedy kobiecy głos, dziwnie akcentujący słowa wyłączył mikrofon, spod zatłoczonej wiaty wylało się tyle kurw, chujów, jacieżpierdolów, że generalnie łacina podwórkowa opanowała dworzec. Później kobiecy głos obwieszczał tylko coraz gorsze wiadomości, że pociąg do Krakowa objęty jest całkowitą rezerwacją miejsc, więc trzeba dopłacić do biletu całe 5 zł, później okazało się, że pociąg, który jest opóźniony (czyli ten mój) ma wagony do Warszawy i ten do Warszawy też odjedzie z opóźnieniem, zatem ludzie, którzy mają bilety i miejscówki w wagonach numer: 23, 24 i 25 muszą jeszcze chwilę pomarznąć i pomoknąć, bo pociąg z wagonami kierunek Kraków jeszcze nie dojechał. Ale generalnie to już wjeżdża na tor 4 przy peronie...uszkurwa mać JAK ZIMNO!.
   W pociągu, a właściwie przedziale spotkałam Ewę. Wspaniałe rudowłose, inteligentne stworzenie. Konwersowało nam się świetnie aż do Stargardu Szczecińskiego, czyli do momentu w którym wsiadł dziwny osobnik. Pan ten nie omieszkał na wysokości Dobiegniewa zakomunikować mi tryumfalnie, że jedzie ze mną w tym samym przedziale już 4 raz i że ja go nie poznaję. Po chwili przypatrywania się w przeciętną twarz ... stwierdziłam, że faktycznie nie pamiętam gościa, ale zwaliłam winę na fakt iż generalnie pociąg rusza i w tym samym momencie moja głowa robi zwis bezwładny a ja śpię, aż do celu mojej podróży. Czasem budzę się jedynie na moment sprawdzania biletu. Wtedy wysyłam piękny, choć zaspany uśmiech do konduktora, odbieram z jego rąk moją przepustkę do innego miasta i znów pozwalam mojej głowie dyndać.
Jeszcze chwilę ciągnęłyśmy dysputę miedzy sobą, w sensie ja i Ewa, ale w momencie dołączenia, a właściwie w momencie w którym osobnik ( ten, który mnie pamięta, i z którym rzekomo non stop w jednym przedziale ja jadę) wtargnął ze swoim widzimisię w naszą rozmowę, uznałam, że to dobry moment żeby moja głowa mogła sobie podyndać. Mam uczulenie na głupotę.
Dodyndałam tak do Poznania, a później ledwo doczłapałam się do domu.

Wczoraj Panna K. i O. mieli rocznicę. Ona grała, On wkurzał się, że znów ma na noc do pracy. Nie świętowali. No bo jak? Ja gram Ty jesteś wkurzony. Nie, nie, nie Ty grasz a ja jestem wkurzony. I to JA takie u nich ważne. A gdzie My?

Wczoraj też jedzenie chipsów, na ławce przed zamkiem i popijanie ich Zieloną Antonówką, wydawało się całkiem ciepłym przeżyciem.

Więcej przeżyć nie pamiętam. Niczego nie żałuję, pracy i biznesu opisywać nie będę ( ale, Szymon, wspaniale spadały Ci portki przy dzieciach <3 ).

Jestę
Całuję
K.

piątek, 2 listopada 2012

Dom wariatów...

         Kiedy budzę się o 6.33, właściwie do moich uszu dociera jedynie : "Moja łysa klusko", a ja wiem, że na głowie mam dosłownie i w przenośni dziki busz... zdaję sobie sprawę, że ten dzień będzie jakiś inny. Zapewniam, że później jest tylko gorzej.
Później przypominam sobie swój głupi sen. Stwierdzam, że na podstawie moich snów, mogę spokojnie tworzyć scenariusze do horrorów klasy B.
Śniło mi się, że ciągle gdzieś jadę,a współtowarzysz podróży stoi pomiędzy mijającymi się pociągami i przechodzi między wagonami, jakby to były jadące za sobą samochody, a nie ciężka na setki ton maszyna, gotowa go zabić. Później okazuje się, że kurs tańca na który jedziemy, staje się kursem zabijania uciekających zgniłych cukierków zombie... I wtedy przypominam sobie, że to był tylko sen.
Nim zdążę porządnie otrząsnąć się z resztek snu, który jeszcze się do mnie lepi, Mama Kasia postanawia rozwalić mnie dokumentnie: "Dobra kochani, idę umyć zęby bo wali mi z pyska jak z dupy tygryska." Nie mam ochoty wychodzić z łóżka. Próbuję się uszczypnąć i sama siebie pytam czy na pewno to słyszałam.

Brzmią mi w głowie słowa z filmu, który oglądałam wczoraj wieczorem, z tą samą Mamą Kasią, popijając cholernie słodką i jeszcze bardziej mocną aroniówkę:
" Musisz lubić dziś, to dziś ciebie polubi".
Moje dziś przechodzi samo siebie...a to dopiero początek.